Het is een gezellige drukte op het terrein aan de Louis Bouwmeesterstraat. Het is zomers warm, buurtbewoners zitten aan tafel met elkaar te kletsen en op verschillende plekken op het terrein spelen kinderen met water. Eerst nog een beetje op afstand van elkaar, ze kennen elkaar nog niet allemaal. Maar binnen een half uur is dat vergeten en wordt er lachend gespetterd. Zo hadden Irene en Fleur het zich, weken eerder, min of meer voorgesteld toen ze voor het eerst samen om tafel zaten.

Irene is een van de Hemelbestormers, een vereniging van particulieren die op dit terrein samen een nieuwe plek om te wonen wil realiseren. Fleur woont direct achter het terrein.

Fleur kwam op het idee van een buurtdiner toen ze een keer las over ‘Dinner on the Dike’, een initiatief elders in de stad waar mensen samen aan tafel gingen. Wat haar bijbleef, was vooral het idee dat eten verbindt. “Wat zou het leuk zijn om hier iets soortgelijks te doen,” dacht ze.

Nieuw idee voor de buurt

Oudere buren hadden wel eens verteld over de barbecues die er ooit bij de boerderij werden gehouden. Een plek waar de wijk elkaar tegenkwam. Die traditie was er allang niet meer, maar het idee bleef hangen.

Ze zocht contact met Marieke, voorzitter van de Hemelbestormers, en die was meteen te porren. Een groepje mensen ging aan de slag met de voorbereidingen. Om te beginnen met een nieuwjaarsborrel om te voelen of er animo was voor een buurtactiviteit. Dat bleek zo te zijn: de opkomst was groter dan verwacht. Daarna volgde het echte plan: een zomers buurtdiner, hier op het terrein.

Komen ze wel?

Bij de organisatie leefden twee vragen: hoe maak je zoiets zo laagdrempelig mogelijk voor alle buren? En… zouden er wel voldoende mensen komen? Via een flyer door de bus konden buurtbewoners zich aanmelden en meedenken over de vorm van de avond. Zelf eten meenemen, met lagere kosten, of het eten laten verzorgen, wat voor iedereen een stuk makkelijker zou zijn? De buurt koos voor het laatste. Eten kwam van Food of Cultures, tafels en banken werden geregeld via WageningenDOET. Wie kwam, hoefde eigenlijk alleen met een fles drinken onder de arm de tuin uit te lopen naar het terrein van de oude boerderij.

Precies wat je hoopt

Irene en Fleur zijn blij met de mooie opkomst. Zo’n beetje de helft van de buurt kwam opdagen. Bekende gezichten van de eerdere bijeenkomst, maar ook nieuwe gezichten. In de loop van de avond gebeurde er iets wat Irene en Fleur allebei opviel. Mensen bleven niet de hele avond op hun plek. Wie een tweede keer opschepte, ging daarna vaak ergens anders zitten en met andere buurtbewoners in gesprek. “Precies wat je hoopt,” zegt Irene, “dat mensen niet blijven hangen bij wie ze al kenden.”

Onverwacht

Fleur: “Juist ook de onverwachte dingen waren zo leuk aan het organiseren. Zo kwam er en buurtbewoner aan de deur om zich aan te melden voor het buurtdiner. Je merkte dat ze even haar verhaal kwijt wilde. Fleur nam de tijd, luisterde en praatte even bij. “Het opende als het ware mijn deur voor iemand die ik anders nooit had gesproken,” vertelt ze. “Dat vond ik minstens zo mooi als de avond zelf.”

En tijdens het buurtdiner merkten ze beiden op dat zowel de gezichten die altijd komen opdagen erbij waren. Maar ook de mensen die dat net wat lastiger vinden. Dat maakt het meer dan “gewoon een buurtbarbecue”. “Een barbecue met je eigen ‘groepje’ is altijd leuk, maar als je verder komt dan de mensen die je toch al kende, geeft dat een avond net wat extra’s.” In een tijd waarin iedereen makkelijk in zijn eigen kringetje blijft hangen, vinden ze het juist belangrijk om over die grens heen te kijken.

Voor de Hemelbestormers is dit nog maar het begin. Het bouwtraject loopt door, de vergunningen moeten nog rond, en er is een gemeenschappelijke huiskamer in de maak. Een plek die zich, hoopt Irene, in de toekomst nog vaker zal openen voor de rest van de buurt.

Je hoeft het niet zelf uit te vinden

Als Fleur gevraagd wordt wat ze anderen wil meegeven antwoordt ze: “Gewoon het initiatief nemen”. “Wij wisten hoe we het moesten aanpakken” vult Irene aan, “maar je hoeft het niet allemaal zelf uit te vinden. WageningenDOET denkt graag mee. En als je wilt weten hoe wij het deden, dan kunnen we dat natuurlijk ook delen.”